Pierwszoosobowe gry 3D, z otwartym światem, pojazdami, broniami, systemem upgrade’ów i punktów doświadczenia, z bonusami, skakaniem po platformach, w dodatku grywalne z innymi graczami – również online – to gry praktycznie zawsze co najmniej trudne dla niewprawnego gracza. Symulatory to jeszcze inna i mniej wygodna para kaloszy – zaawansowane sterowanie, realizm. Tymczasem symulator kozy jest jak wielki, przyjazny, nagradzający właściwie za wszystko co się robi tutorial. Uczy tych, którzy chcą się nauczyć w siebie grać, daje fabułę tym, którzy szukają choć cienia sensu w chaosie, jaką symulowane kozy nieustannie sieją, ale bawi też wszystkich pozostałych. 

Kanapowa wspólna rozgrywka na współdzielonym ekranie jest doskonała, a prawdziwie perfekcyjna okazuje się dla nowicjuszy – bardziej doświadczony gracz może zajmować się trudniejszymi wyzwaniami, a mniej doświadczony – teleportować się do niego w dowolnej chwili. Jeśli nowicjusz okaże się też człowiekiem zajętym i jest tylko niedzielnym graczem, który może pograć w coś raz na miesiąc – nie ma sprawy. Gra zapisuje się automatycznie, pozwala też dołączyć jako drugi gracz w dowolnym momencie, a praktycznie każdy ruch kozą powoduje spektakularne i satysfakcjonujące zniszczenia w piaskownicowym, otwartym świecie gry, więc daje frajdę już od pierwszej minuty rozgrywki (co zresztą jest świetnym wabikiem na nie-grających bliskich :> ).

W Goat Simulator 3 się nie ginie. Nie giną też ludzie i zwierzęta wokół, bez względu na skalę pandemonium i panidemonium, jakie się rozpęta. Wszyscy, ot tracą przytomność i są jak bezwładne lalki aż do momentu, kiedy się nie pozbierają. To sprawia, że gra nie tylko nie karze gracza za błędy, a to dla nas zawsze wielki plus, ale też nadaje się dla dzieci… No chyba, że przeszkadzają nam dość ewidentne sugestie, że kozy to utajeni diaboliczni agenci Illuminatich… O co to?! Motylek! Biegnij kózko, biegnij! Spróbuj go złapać! Hahaha! 

…o czym to ja? A tak, gra odpowiednia dla dzieci, ale nie dziecinna. Ilość nawiązań i kodów kulturowych na metr kwadratowy planszy jest tak duża, że gdyby dołożyć jeszcze choć jedno więcej, to Ziemia zapadłaby się pod naporem tej masy w sobie i zmieniła w czarną dziurę. Od “Uwolnić Orkę” po “Fallout”, od “Skyrima” po “Skazanych na Shawshank”. W tej grze odnajdziemy Wielką Stopę i wejdziemy po ścianie Empire State Building szukając graffiti Banksy’ego. Nie wiem w jakim stopniu Goat Simulator symuluje życie kozy (choć kto widział kiedyś te zwierzęta w akcji, wie, że gra nie wyolbrzymia aż tak ich temperamentu…), ale na pewno jest to symulator podróży przez współczesną popkulturę i jako taki ma, zupełnie niechcący, walor edukacyjny – szczególnie grany w co-opie z kilkulatkiem. Tym bardziej, że całość jest świetnie i zabawnie przetłumaczona na język polski.