Gra Clair Obscur: Expedition 33 to piękne dzieło gamingowej sztuki, moja gra roku 2025 (a jest czerwiec!) i fascynujący francuski ukłon w stronę jRPG. Jednak jej wysoki poziom trudności może błyskawicznie zniechęcić początkujących graczy, sprawiając, że zamiast cieszyć się fabułą, utkną na etapie pierwszych poważniejszych przeciwników, a ich rollercoaster emocji wyniknie bynajmniej nie tylko z porywającej fabuły.
Niezdrowo wciągający gameplay pozwalający przeskoczyć dość wysoki próg wejścia i nagłe znużenie po kolejnej wielogodzinnej sesji, podczas której narrator dosłownie błaga, żebym wyłączył konsolę i zrobił sobie przerwę. To gra tyleż świetna, co trudna dla n00bów i dla casuali, ale z zupełnie różnych powodów.
Moja postać w Diablo IV zginęła może 3 razy. W tym raz – bo poszedłem po kawę i jakiś pomniejszy, ale wytrwały demon korzystając z życiowej okazji, wytrwale atakując przez 10 minut zdołał wreszcie zagryźć 50-levelowego barbarzyńcę. Jeśli damy sobie czas i nie chojraczymy, to Diablo IV jest grą wręcz dość łatwą. Ale…
Starszy krewny zostawił Ci w spadku nieruchomość za miastem i musisz jechać się nią zająć… Stardew Valley? Nie… He, he, he… Nie. Nie, nie, nie nie… nieeee. NIEEEE AAAAhghgghhh!!!…
…Darkest Dungeon to gra, która przeciora Cię po dnie swoich najciemniejszych lochów i mimo bardzo wysokiego poziomu trudności – skuje kajdanami dopaminy i uzależniającego game loop.
Gry z gatunku roguelike to często koszmar dla zwykłego gracza. Wymagają zręczności, cierpliwości aż do uporu, a co najgorsze: dużo wolnego czasu! Hades zmiata wszystkie te problemy z planszy i spuszcza Tartarem prosto do zaświatów.